jackerawiley

Minęły już 4 dni od mojego powrotu, jednakże nadal nie jestem w stanie się pozbierać do kupy. Jestem nadal w szoku po przyjeździe. Jest to może skutkiem tego jet-lag’u…może to coś wiecej. Jedno jest pewne, te 2 i pół tygodnia były niezapomniane. Nie chcę tam ponownie w odwiedziny jechać. Jeżeli tam pojadę to już na stałe. Moje serce i umysł nie chciały stamtąd wyjeżdżać…więc tam zostały. Teraz tylko czekają aż ja tam wrócę. Już w Monachium czułem zapach tej naszej Polski. Osoby czekające na samolot do Warszawy wydawały się tam dziwnie znajome. Poczciwe, proste twarze i obojętne spojrzenia. Stewardessy w samolocie (polki) też obsługiwały nas, jakby łaskę robiły. Stewardessa otwierając tonic opryskała jakiegoś biznesmena. Widać było, że niebardzo się tym przejęła. Jak tylko wylądowałem ogarnął mnie niesamowity dół. Dopiero człowiek który 2 tygodnie był za granicą po przyjeździe zdaje sobie sprawę jak tutaj jest szaro, brudno i biednie. Wszyscy chodzą zniechęceni, nikt się nie śmieje na ulicy. Popadłem w niesamowitą depresję. Mam nadzieję, że to wkrótce minie bo trzeba wrócić do pracy i zając się zwykłymi sprawami.

Wkrótce będzie tutaj więcej postów na temat Japonii. Mam nadzieję niczego nie ominąć. Zresztą jak można ominąć cokolwiek kiedy to cały czas żyje w mojej pamięci. Dzisiaj tylko parę zdjęć i 2 filmiki. Pierwszy filmik to podróż z Warszawy do Monachium, drugi to jazda Narita Express z lotniska do stacji Tokyo. Zdjęcia to “Mighty Car” czyli wózek na rybim targu oraz znak stop przed skrzyżowaniem.