I stepped out in a sunlit grove
Although deep down I wished it would rain
Washing away all the sadness and tears
That will never fall so heavily again

Od tamtej pory, kiedy po raz pierwszy usłyszałem jej głos, kiedy miałem jakiś problem, kiedy musiałem się zastanowić nad życiem, wyborami które mam wykonać kieliszek czerwonego wina i “Departure Bay” Diany Krall sprawiały, że życie nie było aż tak trudne.

Jednak sushi to dopiero początek japońskiej sztuki gotowania. Tak..sztuki - ponieważ japończycy całkowicie inaczej traktują jedzenie niż my. Dla nas musi to być pełen talerz jedzenia który wcinamy bez przerwy, aż nic na nim nie zostanie. Czasami mieszamy wszystko razem, aż się z tego papka robi. Dla japończyków jest to rytuał. Chociaż robią to codziennie - robią to tak samo sumiennie niezależnie od czasu który im na to pozwala. W odróżnieniu od naszego jedzenia, tam posiłek składa się z wielu dań. W większości jest to coś co można skończyć jednym kęsem (a samo zrobienie tego zajmuje godzinę). Podstawą jest ryż, do tego gorąca zupa miso (dla niewtajemniczonych zupa z glonów z posmakiem jeziora), jakaś ryba i parę innych przystawek (marynowane warzywa, kiełki i inne dziwactwa). Jakkolwiek by ta potrawa nie wyglądała - nie wygląda ani też nie przypomina w smaku czegokolwiek co tutaj jedliście. Pobyt w Japonii to eksplozja nowych doznań smakowych. Dopiero z czasem (kiedy się odzwyczajamy od polskiego jedzenia) zdajemy sobie sprawę z kunsztu tego co dla nas w Japonii przyrządzono. Z całą premedytacją powiem, że polska kuchnia jest daleko za murzynami w porównaniu z japońską.

Oczywiście tak jak w każdej kuchni zdarzają się rzeczy niejadalne. Takim czymś w Japonii dla mnie jest “Nato”. Otóż nato wygląda mniej więcej tak jak pozostałość po “haftowaniu” pijaka. Składa się z grudek wielkości fasolki połączone jakimś dziwnym śluzem. Dla mnie nie do przełknięcia! Podobne odczucia mam do tofu. Jest to (chyba) rodzaj białego sera, który smakuje jak mydło. Je się to wielkimi ilościami w Japonii na różne sposoby. Jest grillowane, smażone, gotowane, oblewane syropami itp.

Akemi bardzo chciała pokazać mi wspaniały świat japońskiej kuchni, faszerowała mnie niesamowitą ilością różnorodnych potraw, połowy z tego co jadłem niestety nie pamiętam już ale jedno muszę przyznać - wszystko było przepyszne (oprócz niektórych wyjątków).

Pomysłowość japończyków nie zna granic. Są w stanie przyrządzić wszystko to co rośnie lub pływa w morzu. My znamy może 10-15 rodzajów ryb, oni…oj nawet nie chcę się zastanawiać nad tym. Menu w restauracji składa się minimum z 30 rodzajów ryb z których może być sushi przyrządzone. Wszystko bardzo świeże, nieraz nawet jeszcze skaczące. Ta “ozdoba” z ryby na jednym ze zdjęć jeszcze podskakiwała kiedy jedliśmy jej kawałki

Wybaczcie, że nie ma więcej zdjęć jedzenia, ale zanim wpadłem na pomysł, że warto byłoby to uwiecznić już dawno znajdowało się to u mnie w żołądku

Disneyland to jedne wielkie miasteczko (a w zasadzie 2). Na przejście wszystkich atrakcji w Disneylandzie potrzebny jest cały dzień. Następnie jedzie się do hotelu Disney Resort aby się wyspać no i drugi dzień spędzić w Disney Sea - tak samo wielkiego jak i nie większego.

Wstaliśmy z wielkimi bólami o godzinie 8 rano, aby móc być na miejscu o 10 jak tylko zaczynają wpuszczać ludzi. No i tutaj pierwszy Zonk tego dnia. Linia JR miała awarię i cały ruch został kompletnie zatkany. Na stacji metra przy Disneylandzie nie mogliśmy wyjść tyle osób tam było. Jeden wielki mur…który był także na stacji poprzedniej i następnej. Pomysł z taksówką był bardzo dobry…gdyby dało się takową szybko znaleźć. Taxi hunters tacy jak my wyglądali na bardziej zdesperowanych od nas i walka z nimi raczej nie miała sensu. Szczególnie 2 nastolatki które starały się iść tam gdzie my tyle tylko, że parę kroków bliżej. Po godzinie szukania w końcu udało nam się znaleźć taksówkę którą jechaliśmy 1 stację przez 1.5 godziny.

No, ale wszystko poszło w niepamięć jak w końcu udało się nam dotrzeć na miejsce. Na początku miałem myśli typu “co ja tutaj robię”. Wydawało mi się, że takie 2 dinozaury jak ja i Akemi będą tam odrobinę nie na miejscu. No i w tutaj się całkowicie zdziwiłem. Nie tylko była masa ludzi w naszym wieku…była też cała masa dziadków, rodzin, punkowców, paru zawodników sumo, lolitek, muzyków i wszelkiej maści innych ludzi. Nie ważna była przynależność grupowa, wiek czy też rozmiar portfela - wszyscy tam bawili się tak samo. Wydawało mi się to dziwne, ale Akemi powiedziała, że Myszka Miki jest dla japończyków bohaterem. Mała osóbka z wielkim sercem która niczego się nie boi. Dzień minął bardzo szybko, zakończył się jak każdego dnia wielkim pokazem sztucznych ogni i paradą. Wszyscy zaczęli się rozchodzić tak samo jak my… załapaliśmy się na autobus do hotelu, gdzie padliśmy od razu na łóżko kompletnie bez sił.

Drugi dzień zaczął się od śniadania Szefa Kuchni. Jakoś mnie nie zdziwiło, że tym szefem kuchni była Myszka Miki. Od przyjazdu do Japonii w ogóle przestałem się czemukolwiek dziwić…uwierzcie mi…tak jest łatwiej dla Gaijina w Japonii. Mam oczywiście zdjęcie jak się ściskałem z narzeczoną Myszki Miki i Kaczorem Donaldem…ale tych zdjęć nikomu nie pokażę Disney Sea jest przeznaczony już dla starszych dzieci. Atrakcje są tam bardziej ekscytujące i ekstremalne. Szczególnie polecam przejażdżkę z Indianą Jones w poszukiwaniu zaginionej Arki (wielka kula spadająca na Was…każdy w majty robi czy ma 10 czy 60 lat) oraz Tower of Terror (bezwładny lot 10 pięter w dół windą) Tak samo jak w Disneylandzie dzień kończy się wielką paradą oraz pokazem. Z dna jeziora wynurzają się 2 wielkie smoki, jeden zieje ogniem, drugi wodą i w blasku świateł i wybuchów opowiadają o spotkaniu dwóch żywiołów (no mniej więcej coś takiego tam było).

Trudno mi się doczepić do czegoś w Disneylandzie. Wszystko na najwyższym poziomie. Organizacja, dopracowane elementy dekoracji, żadnej tandety (no może oprócz tego co sprzedawali w sklepach). Niezapomniane chwile, boski klimat i zero żalu co do wydanych tam pieniędzy.

Miło by było obejrzeć te mecze na żywo. Niestety ponownie trzeba wstawać rano, o nieludzkiej godzinie, aby przeżyć te emocje. To jeden z tych pechów jeżeli chodzi o wszelakie rozgrywki w Japonii…

No dobra..ale nie o tym miałem. Dzisiaj Polki wygrały z Koreą Południową (3:2) (25:21, 23:25, 26:24, 23:25, 15:12). Niestety nie widziałem tego, tak samo jak poprzedniego wygranego meczu z Kenią. Jednak coś mi się zdaje, że następnych meczy nie przepuszczę. Szczególnie jednego - Polska vs. Japonia w niedzielę o godzinie 10:00.

Jak pewnie już czytaliście wcześniej wyruszyłem pewnego dnia z domu o 4:30 aby móc zdążyć na pociąg Intercity z Bydgoszczy do Warszawy. Bilet zakupiłem już tydzień wcześniej więc zapłaciłem jedynie 50%. Na szczęście walizę prowadziło się dość dobrze…co było wręcz cudem zważywszy na jej gabaryty. Miałem oczywiście mnóstwo obaw…a to pociąg się popsuje, a to mnie ktoś okradnie na dworcu czy też będą problemy z bagażem na lotnisku. Jednak wszystko poszło tak jak powinno. Na lotnisku masa ludzi. Miałem jeszcze sporo czasu więc mogłem w spokoju poprzeciskać się do przodu w poszukiwaniu swojej okienka z odprawą i znalazłem. Waliza ważyła 19 kg a mojego bagażu podręcznego nie sprawdzali. Muszę przyznać tutaj wyższość Lufthansy nad Air France w tej dziedzinie. Pamiętam jak Akemi wracała do Polski ze swoimi wielkimi walizami. Mieli wielki problem już z 1 kg nadbagażu. A tutaj nic… Już w poczekalni zobaczyłem pierwsze oznaki tego, że lecę do Japonii. Koło mnie usiadła grupa japońskich turystów która najpewniej zmierzała do domu. Okazało się później, że dziewczyna siedząca naprzeciwko mnie w poczekalni była zmuszona oglądać mnie do końca wyprawy bowiem siedzieliśmy koło siebie lecąc z Warszawy do Monachium i z Monachium do Tokio. Podróż dłużyła mi się niezmiernie. Były to moje pierwsze awiacje w powietrzu więc trochę adrenaliny miałem w sobie. Aż do momentu kiedy się wypaliłem kompletnie w 6 godzinie lotu i zmęczenie wzięło górę. Niestety zasnąć nie mogłem a książkę nie byłem w stanie czytać. Lot się zakończył (jeden i drugi) i trzeba było wysiąść. Przedtem jeszcze dano nam blankiet do odprawy celnej. Dopiero wtedy spostrzegłem, że leciałem kompletnie nieprzygotowany - na pytanie “Ile pieniędzy masz obecnie w portfelu” mogłem odpowiedzieć jedynie “3 zł” a na pytanie “Gdzie się zatrzymasz w czasie pobytu” nie mogłem napisać nic bo głupi nie zabrałem nawet adresu Akemi. Jeszcze coś by się stało i by nie przyjechała po mnie? Lepiej nie myśleć o takich rzeczach. Wszystko dobrze się skończyło, moja dziewczyna rozradowana rzuciła mi się na szyję i pognaliśmy Narita Express jadącego z lotniska do centrum miasta gdzie łączyło się z liniami zwykłego metra. Dostałem swoją kartę na metro oraz Suica Touch Card na metro ekspresowe czyli JR i od tego momentu mogłem podróżować po Tokio bez przeszkód. Niewiele w ten dzień zwiedziliśmy. Większość czasu zajęło nam rozpakowywanie. Bałem się, że pewne rzeczy w mojej walizie ulegną zniszczeniu…a zawiodła jedna z najmniej oczekiwanych rzeczy…herbata :). Torebka z herbatą Madame Butterfly która swoją drogą japończykom bardzo smakuje rozdarła się i trzeba ją było zbierać z torby odkurzaczem. Dzień zleciał szybko. Na sam koniec przyszła koleżanka Akemi zrobić jej paznokcie (nigdy nie zrozumiem tego u kobiet…czy to Polka czy Japonka), totalna strata pieniędzy, bo facetowi nimi nie zaimponuje, jedynie może go odrzucić jeżeli są zbyt długie.

Wkrótce będzie tutaj więcej postów na temat Japonii. Mam nadzieję niczego nie ominąć. Zresztą jak można ominąć cokolwiek kiedy to cały czas żyje w mojej pamięci. Dzisiaj tylko parę zdjęć i 2 filmiki. Pierwszy filmik to podróż z Warszawy do Monachium, drugi to jazda Narita Express z lotniska do stacji Tokyo. Zdjęcia to “Mighty Car” czyli wózek na rybim targu oraz znak stop przed skrzyżowaniem.

Lot do Monahium sie udal. Siedzialem kolo bardzo skrytej w sobie, chociaz z jej ciuchow i akcesoriow wygladalo cos innego, dziewczyny. Przelecialo jakos, nie powiem bylo nawet przyjemnie, gdyby nie ten szok pierwszego lotu i bol glowy przez caly czas. Drugi lot byl bardziej komfortowy. Fotele byly szersze, gadzety bardziej rozbudowane no i sam somolocik bardziej pojemny. Niestety do czasu. Do czasu kiedy zaczely sie turbulencje. Na poczatku bylo nawet nawet bo przypominalo to jazde po drogach Polski. Niestety same ladowanie nie nalezalo do najlepszych. Pilot co chwile rownal w lewo i prawo. No i wielkie uchhh…jak juz ostatnie kolo uderzylo o asfalt.

No ale nic…jestem tutaj, przezylem i mam sie dobrze. Wiele rzeczy nie dorastalo do moich wyobrazen niestety Mozliwe, ze mam ja zbytnio rozbudowana. To z czasem jest prooooblem wierzcie mi!

Wybaczcie za brak polskich znaczkow, ale sam cierpie niesamowicie probujac napisac tego posta.

Ten dzień w końcu nadszedł. Kto by się spodziewał?

No dobra, to tyle wywodów na dzisiaj. Jeszcze 7 dni do wylotu.